پست ندارم

در دنياي وبلاگي، داستان – قصه – به وجود مي آيد، زندگي نمي كند، مي ميرد. داستان به تنهايي پيش مي رود. از دل ِ وبلاگر به ذهنش، از ذهن به قلم، ماسيده شدن به كاغذ، تلق تلق ِ صفحه كليد، و چشماني كه خيلي زود فراموش مي كنند كه اصلا داستان را خوانده اند! و روزگاري كه خيلي زود فرا مي رسد كسي از تو مي پرسد، داستان ِ حلقه هاي دار، در آن وبلاگ ِ سفيد را تو نوشته بودي؟ چقدر قشنگ بود! و تو به اين فكر خواهي كرد كه تمام ِ وقتي را كه گذاشته بودي براي نوشته هايت چه زود رباييدند و به هيچ جا بردند. پست هايت بيات مي شوند و از تاريخ نگار فاصله مي گيرند و تو ياد مي گيري كه به روز بنويسي. اين يعني نان به نرخ روز خوردن؟ هيچ جاي علامت سوالي ندارد. يعني همين!

پس من پست جديدي ندارم.

صفحه هاي سفيد زيباترند

گفتم سفيد كه مديون ِ فرهنگ ِ غني ِ اعراب نباشم! اعرابي كه هرچه هست از آنهاست. يك نسيم گاهي محصول ِ كشوري را مي تكاند. حضور ِ پررنگتر از نسيم اعراب كمي فقط از تحرك نسيم بيش داشت.

گفتم تحرك، فارسي ِ مشابه اش وول خوردن است؟

وول مي خورد، روي سپيدي ِ كاغذ كه دوست دارم درو اش كنم.

اما باور كنيد كه اين خطوط مقدسند. حيف است كه رويشان نقاطي آيند كه ابدي شوند. مثل ادبيات ِ بي نقص ِ عرب، كه سپيدي ِ جلاپذير به فرهنگ و زبان و تمدن را داد.

پس چرا حمد و قل هو الله گاهي تا اين حد مي چسبد؟

صفحه ها سپيد بمانند به است. تا كلام روي آن آيد! همان بهتر كه موج ِ او صفحه كه هيچ، دنيا را فرا گيرد.