صدای تقه هایی که به در می خوره می برَدَم تو دنیای ِ بارون و مستی ِ هوا… اما توی هوای داغ ِ تابستون؟ توی استان اصفهان؟

از عصری مورچه های زیادی بزرگ که زیادی کند حرکت می کنند و بال دارند توجه ام رُ جلب کردند، اما کی می تونه فکرش رو بکنه که این مورچه ها توانایی ِ این رو دارند که ساعت یازده شب مثل رگبار به در و پنجره ی اتاقم بکوبن!

پنجره بازه، به لامپ نگاه می کنم که حدود پنج شش تا از اون مورچه ها دارند دور لامپ می چرخند. کی می دونه که چرا دور مهتابی نمی چرخند؟ در رو باز می کنم و به استقبال بارون، پا تو حیاط می ذارم… خدای من، داره از آسمون مورچه می باره! در رو سریع می بندم و دنبال لونه می گردم. زمین حیاط پر شده از مورچه های ریز، خیلی ریز، خیلی. و هوا پر از مورچه های درشت بالدار و البته حضور ملخ ها هم جالبه!

می رم پشت در اتاق صاحب خونه که ده متری با در اتاق من فاصله داره (گل افروز خانم). آروم می گم: حاج خانوم؟ بیداری؟

برق روشن می شه و حاج خانوم هم بیداره. براوو… به اش می گم: حاج خانوم جلوی در اتاقم یه لونه در اومده با کلی مورچه. اون، کورمن کوری نگاهی می اندازه و مورچه های ریز رو نمی بینه. فقط به استناد حرف من نفت می آره و می ریزه: دیگه از بوی نفت می رن. به اش می گم: می خوای ریکا بریزم توی لونه هاشون؟ می گه: نه، دیگه می رن!

.

اتاق وحشتناک شده حالا. شاید صد تا مورچه ی بالدار نزدیک سقف می چرخند و گاها سقوط آزاد می کنن. من هم که کلا یه دست رختخواب دارم، توی همون رختخواب نشستم و مایوسانه نگاهشون می کنم: آخه اینا از کجا می آن تو؟

پنجره؟ لای در؟ آره، حتما دیگه. می آم دم پنجره و می بینم که به به… دوهزارتا مورچه دارن خودشون رو می کشن که از لای توری ها بیان تو! پنجره رو می بندم، می شینم کنار در اتاق. آره، از زیر در می آن تو! به دنبال نور!

طفلی ها نمی دونن به کاهدون زدن!

می رم توی حیاط و بعد توی آشپزخونه، از لای در تا جایی که می شه ریکا می ریزم و قیری از مورچه بالدار و ریکا از اون طرف می زنه بیرون!

در رُ می بندم و می آم توی اتاق. یاد مستندی افتادم که می گفت: مورچه های بالدار فقط چند دقیقه زنده می مونن…

صبح جنازه ی هزاران مورچه رو درو می کنم!

.

صاحب خونه ی ساده ی من می گه این ها از آسمون اومده بودن، ملخ هم که مال فصل

یک تیرماه نود

شب بارش مورچه ها به در اتاقم

اونجایی که پرده ها کنار می ره و مدهوش می شی…

شاید اونجا هم این بساط مال تو نباشه.

تجربه اش مال یکی دیگه س

برو بذار راحت باشه.

اصلا ببینم، مگه قراره توی هر خیابون یه سینه چاک برات خوابیده باشه؟

این همه رو تو گذاشتی تو گونی و رها کردی دم در…

حالا یکی تو رو در حد گونی هم ندیده

(نقطه هم نداره)

ممنونم

یه زمانی فکر می کردم که چهارراه پاسدارانه و صد البته که بود،

اما نبود!

.

حالا هم که نارمکه!

هیچ حرف نیست

و شخصی تر از آن است که باید!

چه باید کرد؟

.

فرشته ای ساخته ام از ناشناسی ات

که سرتاسر وجودم را طی کرده و باز گشته.

همانم که بودم

من از فتح تو باز گشته ام

.

یک روح بزرگ

به قول تو، کاش دوربین داشتم ازت عکس می گرفتم!

.

شاید باید ثبت اش می کردیم

دور میدون آزادی کم پیش می آد دو نفر دو ساعت تو بغل هم باشن

.

بیست و ششم خردادماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت

تا زمان ِ نمی دانم کی زنده است

برای دنبال کردن عطر قهوه ترکش بیا

.

یحتمل دو سال گذشت که گفتیم…

.

من: می خوام تو این وبلاگ نود و نه تا پست بنویسم

سینا: منم می خوام هر نود و نه تاش رو بخونم

.

بیست و چهارم خردادماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت

پس من پست جديدي ندارم.

صفحه هاي سفيد زيباترند

گفتم سفيد كه مديون ِ فرهنگ ِ غني ِ اعراب نباشم! اعرابي كه هرچه هست از آنهاست. يك نسيم گاهي محصول ِ كشوري را مي تكاند. حضور ِ پررنگتر از نسيم اعراب كمي فقط از تحرك نسيم بيش داشت.

گفتم تحرك، فارسي ِ مشابه اش وول خوردن است؟

وول مي خورد، روي سپيدي ِ كاغذ كه دوست دارم درو اش كنم.

اما باور كنيد كه اين خطوط مقدسند. حيف است كه رويشان نقاطي آيند كه ابدي شوند. مثل ادبيات ِ بي نقص ِ عرب، كه سپيدي ِ جلاپذير به فرهنگ و زبان و تمدن را داد.

پس چرا حمد و قل هو الله گاهي تا اين حد مي چسبد؟

صفحه ها سپيد بمانند به است. تا كلام روي آن آيد! همان بهتر كه موج ِ او صفحه كه هيچ، دنيا را فرا گيرد.

.

در پی ِ شکستن ِ ابعاد ِ بی بُعد ِ ادبیات ِ کهن،

این روزگار کلاغ ها هم آدامس می جوند.

.

گُه!

ریدن روی ِ سر ِ مردم! با طعم آدامس،

چسبناک،

(یک کلام ِ دزدی) همچون زهر ِ عسل!

.

تخته نرد باز می کنند،

کلاغ هایی که بی شرمانه آدامس می جوند و چه سنگین و عقاب صفت می پرند!

.

سیاست ِ آدامس، کلاغ و شاید تخته نردی این گوشه و کنار!

سرگرمی ِ وقت گیر ِ بی لطافتان ِ امروز…